Jeden z najwybitniejszych astronomów w dziejach – Johannes Kepler.

Posted: 28 sierpnia 2013 in Naukowcy
Tagi:

Niemiecki astronom i matematyk. Studiował w seminarium w Maulbronn oraz na uniwersytecie w Tybindze. Był niezwykle religijny oraz zainteresowany filozofią i teologią, studiował więc teologię. Dzięki profesorowi matematyki, Michaelowi Mastinowi, znakomitemu astronomowi a byłemu pastorowi wiejskiemu, zapoznał się z teorią kopernikańską. Z niej Kepler widział nie tylko teorię, ale i potwierdzenie harmonii Boskiej. Najbardziej znany ze stworzenia trzech praw Keplera.

kepler

Johannes Kepler

Poniżej jeden z bardzo wielu tekstów Keplera dotyczący Boga i otaczającego nas świata. Astronom nigdy nie miał problemu w godzeniu swojej niezwykłej inteligencji i wiedzy ze swoją chrześcijańską wiarą.

„Przed siedmioma miesiącami przyrzekłem napisać dzieło (…) poruszające sprawy najwyższej wagi (…) Nie ma niczego większego i obszerniejszego, aniżeli wszechświat. Czy ktoś pragnie czegoś wspaniałego? Nie ma niczego wspanialszego i piękniejszego, aniżeli nasza najjaśniejsza Świątynia Boża. Pragnie ktoś poznać tajemnice? Nic nie jest, ani nie było w naturze bardziej ukryte. Jedynie wówczas mój temat nie zadowoli wszystkich, gdy jego użyteczność nie jest jasna nieoświeconym. Chodzi tu o księgę przyrody, którą Pismo Święte tak mocno chwali. Paweł prezentuje ją poganom, by mogli w niej oglądać Boga, jak słońce w wodzie lub lustrze. Dlaczego zatem my, chrześcijanie, mamy w mniejszym stopniu czerpać przyjemność z tego oglądania, wszakże naszym zadaniem jest wielbić Boga prawdziwie, czcić Go i podziwiać? Nasz podziw jest tym głębszy, im lepiej poznajemy wielkość tego, co stworzone. Zaprawdę, ileż hymnów śpiewał Dawid, prawdziwy sługa Boży, Stwórcy, prawdziwemu Bogu! Natchnienia dostarcza mu do tego pełna podziwu obserwacja niebios. “Niebiosa opowiadają chwałę Boga”, powiedział. Będę oglądał Twoje niebo, dzieło Twoich rąk, księżyc i gwiazdy, które stworzyłeś. “Wielki jest Pan nasz i potężny w mocy; wyznacza liczbę gwiazd, wszystkim nadaje imiona.” W innym miejscu [Dawid] pełen Ducha Świętego i świętej radości wykrzykuje do wszechświata: “chwalcie Go, słońce i księżycu, chwalcie Go, gwiazdy świecące!” Czy niebo i gwiazdy mają głos? Czy mogą chwalić Boga, tak jak ludzie? Tak – powiadamy – one chwalą Boga w ten sposób, że dają człowiekowi natchnienie do chwalenia Boga. Na kolejnych stronach rozwiązujemy niebiosom i przyrodzie język i pozwalamy ich głosowi głośniej się rozlegać; i gdy czynimy to , niech nikt nas nie posądza o próżny i niepotrzebny trud.

Nie chcę mówić o tym, że mój przedmiot jest ważnym świadectwem w kwestii stworzenia – świadectwem, któremu filozofowie zaprzeczają. A więc widzimy tutaj, jak Bóg, przypominając architekta, przystępuje do założenia świata zgodnie z regułami i prawami i wymierza wszystko tak, że można by sądzić, iż sztuka nie bierze sobie na wzór przyrody, lecz sam Bóg spoglądał na dzieła człowieka, który jeszcze nie został [stworzony].

Lecz czy należy wartość Boskich spraw wyrażać groszami, jak jadło? Lecz proszę, powie ktoś, na cóż głodnemu wiedza o przyrodzie, na cóż cała astronomia? (…) Ale czy dobry Stwórca, który powołał do istnienia wszystko z niczego (…) ma pozbawić ducha człowieka, pana wszelkiego stworzenia, Jego własny obraz wszelkiej rozkoszy niebiańskiej? Wszak nie pytamy, na cóż ptakowi zda się śpiew (…) Nasz Twórca dał nam ducha prócz zmysłów (…) abyśmy wyszli poza to, co możemy w rzeczach oglądać oczami, i doszli do przyczyny ich istnienia i powstania, choć nie jest to konieczne. I jak inne istoty żywe, tak i człowiek utrzymuje się przy życiu dzięki jedzeniu i piciu; lecz dusza człowieka, będąc zupełnie czymś innym od innych jego części, poprzez odżywianie się wiedzą utrzymuje się przy życiu, wzbogaca się i rośnie.”

Dedykacja do Prodromus dissertationum cosmographicarum continens mysterium cosmographicum (1596).

*

Historycy Oświecenia traktowali sceptycznie jego metafizyczne i religijne wywody, ale późniejsi filozofowie ery Romantyzmu uważali je już za kluczowe dla jego sukcesu. William Whewell, w swojej History of the Inductive Sciences wydanej w 1837 roku, podawał Keplera jako archetypowy przykład naukowego geniusza. Podobnie Ernst Friedrich Apelt, który jako pierwszy przedstawił analizę dorobku Keplera, określił go jako pioniera „rewolucji w naukach”, łączącego matematykę, estetykę, fizykę i teologię w spójny światopogląd.

http://www.gdansk.kwch.pl/uczeni/

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s